Smá updeit

Það er svolítið langt síðan ég skrifaði eitthvað fyrir þessa síðu. Því lengri tími sem leið því erfiðara var að koma sér að verki..

Ég er með fullt af hugmyndum sem mig hefur langað að skrifa um en það er eitthvað sem að stoppaði mig í hvert skipti sem ég ætlaði að koma þeim á blað. Ég er stundum svoítið efins yfir því hversu miklu ég eigi að deila hérna á síðuni minni og hvort ég ætti að búa til nýja síðu þar sem ég get sett lykilorð á hana og stjórnað því svolítið hverjir eru að lesa bloggið. Það er ekki hægt að setja lykilorð hérna á blogger.com þannig að ef ég vill vera með lokaða síðu þá þarf ég að færa mig eitthvert annað. Mig langar samt ekki að missa allt sem ég hef skrifað hér sem að gerir þetta svolítið flókið allt saman!

En að öðru.. Það er ýmislegt að gerast hjá okkur núna. Við ákváðum í byrjun desember að okkur langaði að flytja nær fjölskyldu og vinum þannig að við munum flytja á Akranes í miðjum maí, við erum meira að segja byrjuð að pakka og fórum með nokkra kassa til Reykjavíkur um helgina. Íbúðin okkar er á hvolfi eins og er en þetta er bara tímabundið ástand! haha. Við erum reyndar ekki komin með íbúð á Akranesi enþá en við erum að vinna í því og munum búa hjá foreldrum mínum einhvern hluta að sumrinu.
Ég ákvað líka að hætta í vinnuni sem ég var í til þess að geta einbeitt mér betur að skólanum og sjálfri mér. Það gerðist frekar hratt en ég sé ekki eftir því þar sem að ég þurfti að minka álagið aðeins.
Nú er það bara að einbeita sér að því að klára þessa önn í skólanum sem að er búin að líða mjög hratt og þar á eftir eru flutningar!

Eins og ég sagði áðan þá langar mig mikið að halda áfram að blogga um lífið og tilveruna og það er svo margt sem mig langar til að skrifa um en ég er ekki viss um það hvernig ég ætti að gera það

- Sóley

"Courage, n. It doesn't mean you're not afraid. It means boldly staring fear straight in the face and roaring, fear will not win. Not now, not ever. 
Love will. And love never dies".
-Angela Miller

Öfund

Ég les oft greinar sem eru á Still standing magazine og stundum finst mér ég hafa getað skrifað hlutina sjálf. Eða í raunini vildi ég óska þess að ég gæti komið hlutunum jafn vel frá mér og margar konur sem hafa skrifað fyrir þetta tímarit.
Áðan rakst ég á grein sem að fjallar um öfund. Það er hægt að lesa hana HÉR en þarna fjallar hún um öfundina sem býr innra með manni. Öfund sem að kemur þegar maður vill ekkert með hana hafa og ræður ekkert við þá tilfinningu.

Ég get alveg sagt að ég öfunda þær konur sem að búa yfir sakleysinu sem fylgir meðgöngu, sakleysi sem ég eitt sinn hafði.

Ég öfunda þær konur sem að fá ekki sting í magann og þurfa að hugsa sig um hvað þær eigi að segja þegar þær eru spurðar hvort þær eiga börn eða hvað þær eiga mörg börn. Ég öfunda líka þær konur sem að vita ekki hversu sárt það getur verið að segja sannleikann eða hversu vont það getur verið að segja ekki alla söguna.

En á sama tíma og þessi öfund býr innra með mér þá er ég ótrúlega glöð fyrir hönd allra foreldra, allra foreldra sem hafa ekki þurft að ganga í gegnum allt sem að fylgir því að missa barnið sitt. Þetta er eitthvað sem maður óskar ekki neinum og vill ekki að neinn annar þurfið að upplifa.

Þetta eru tilfinningar sem að ekki margir skilja, tilfinningin sem kemur þegar að þú fréttir af því að einhver er óléttur. Eða þegar þú sérð kasólétta konu út í búð eða í skólanum.

Ætli niðurstaðan sé ekki sú að ég öfunda konur útaf þessu áhyggjuleysi og sakleysi sem að ég eitt sinn hafði og mun aldrei getað upplifað aftur. Það mun alltaf vera þessi hræðsla til staðar, sérstaklega þegar að tölfræðin er ekki með mér í liði. Ein meðganga - Eitt barn sem dó sem kemur út í 100% slæmum endi.

Ég er farin að skrifa í hringi og ég er ekki viss um að nokkur manneskja skilji hvað ég er að reyna að segja en samt ætla ég að deila þessu með ykkur sem að viljið lesa ruglið sem er að brjótast um í hausnum á mér.

kv. Sóley 

The Deafening Silence

Ég var rétt í þessu að enda við að horfa á þessa stuttmynd á youtube. Þetta er mynd sem var gerð til þess að útskýra fyrir ljósmæðrum og öðru starfsfólki spítala sem sjá um andvana fæðingar upplifun foreldra. Þessi mynd er svoldið bresk en hún er vel gerð og ekkert ýkt. Nokkuð mörg tár fengu að falla þegar ég var að horfa á hana og það losaði um stíflu í nefinu....

Ég er búin að vera með svoldið mikið kvef og ofan á það er ég að fá hálsbólgu og hausverk til hliðar. Ég fór í skólann í morgun vegna þess að það var bara stuttur dagur en síðan ég kom heim er ég búin að vera eins og illa gerður hlutur. Held að ég sé komin með "man-flu" og vorkenni sjálfri mér voðalega mikið. 

Ég mæli allavega með því að horfa á þessa mynd, sérstaklega fyrir fólk sem vinnur á spítulum, hún er bara um 20 mínútur. 

 - Sóley

Ný önn

Þá er þriðja önnin mín í kennaranum að fara að byrja og ég er bara frekar spennt. Ég verð í fimm áföngum og það verður örugglega svolítið mikil verkefna vinna í þeim þar sem þeir byggjast flestir á símati. Það góða við það er að ég fer líklegast ekki í nein lokapróf!
Ég ætla líka að halda mig við 40% vinnu þar sem að það var bara passlegt hlutfall í fyrra. Þá verð ég að vinna svona aðrahverja helgi og kanski eitt og eitt kvöld. 

Það styttist líka á danmerkur ferðina mína og ég er bara orðin svoldið spennt. Það er svo langt síðan ég pantaði flugið að það er eiginlega óraunverulegt hvað er stutt í þetta. Ég þarf að bruna til Reykjavíkur á þriðjudegi eftir skóla og svo er flug snemma á miðvikudagsmorgni (29.jan). Helsta áskorunin er samt að fara til útlanda með lítinn pening og eyða ekki of miklu. Mig vantar eitthvað af fötum þannig að ég þarf aðeins að fara í búðir en að öðru leiti ætla ég bara að vera túristi og njóta þess að hafa gaman með nokkrum vinkonum.

Ég ætla allavega að gera mitt besta í að halda í jákvæðnina þetta árið.. Ég fór í smá neikvæðnisgír um daginn þegar ég áttaði mig á að ég var ekki búin að vera nógu dugleg að spara fyrir útlanda ferð og var farin að hugsa um að hætta við að fara. En ég hugsa að þetta reddast, ég þarf bara að halda að mér höndum í búðunum sem að verður ákveðin áskorun. Svo er náttúrulega alltaf gaman að heimsækja góða vinkonu sem maður hittir alltof sjaldan. 

- Sóley

:)

Ég mun ekki gleyma þeim sem hafa verið til staðar fyrir mig þegar ég þarf á því að halda, það þarf ekki að hafa verið mikið en allskonar litlir hlutir á stundum sem maður þurfti að fá aðeins að tala. - Bara það að hafa einhverja sem vilja hlusta á það sem maður hefur að segja án þess að dæma. Eða þeir sem að spyrja "hvernig hefuru það?" og vilja virkilega vita svarið.
Takk 

Ég tók eftir því þegar ég skráði mig inn á síðuna mína í dag að það eru komnar yfir fimm þúsund heimsóknir síðan ég byrjaði með hana.

- Sóley

Áramótakveðja

Þegar ég hugsa til baka og horfi á árið sem ér að líða get ég sagt að ég mun ekki sakna þess en ég get líka sagt að ég átti margar góðar stundir með skemmtilegu fólki og mig langar að rifja aðeins upp góðu hlutina sem árið bauð upp á.

-Í byrjun árs 2013 byrjaði ég í nýju námi, ég ákvað að skipta úr sálfræði og yfir í kennarafræði og stefni á að útskrifast sem grunnskólakennari í kringum 2017/2018. Þetta er langt nám en ég sé ekki eftir því að hafa skipt um braut þar sem ég finn að ég er á réttum stað og sé fram á skemmtilegt og krefjandi starf í framtíðinni.

- Við fórum nokkrum sinnum til Reykjavíkur til þess að taka þátt í stuðningshóp sem var settur saman á vegum landspítalans og ég er mjög þakklát fyrir að hafa fengið að taka þátt í honum, þrátt fyrir að þurfa að ferðast langa leið til þess að mæta þá gaf þetta okkur báðum mjög mikið.

- Ég byrjaði að vinna aftur og er mjög ánægð með það. Ég fékk vinnu við Heimaþjónustu hjá Akureyrabæ,  vinnutíminn er fínn þar sem að ég get unnið um helgar og á kvöldin.  

- Sumarið var fínt, við fórum í vikuferð til spánar með pabba fjölskyldu og áttum góða daga þar. Við fórum líka í nokkrar útilegur með tjaldvagninn en annars fór sumarið svoldið mikið í vinnu. Sumarið á Akureyri var hlýtt og gott að mestu og við fengum marga sólardaga J

- Skólinn byrjaði aftur haustið 2013 og ég ákvað að prófa að taka auka áfanga og ég var líka í vinnu þannig að ég endaði í 120% námi og 40% vinnu. Þetta endaði allt saman mjög vel og ég náði öllu í skólanum og vinnan var fín.

- Í oktober héldum við upp á afmælið hennar Helenu Sifjar og allt gekk mjög vel. Eins og ég hef skrifað um áður.

Þetta er svona það helsta sem ég man eftir í augnablikinu en góðar stundir voru margfallt fleiri en þær slæmu þrátt fyrir að ég man alltof vel allt það neikvæða. Ég er meðvitað búin að vera að vinna í breyttu hugarfari og veit það að með jákvæðni gengur allt svo miklu betur.
Áramót eru góður tími til þess að hugsa til baka og rifja upp það sem bar upp á árinu sem er að líða en ég þarf samt að passa mig aðeins og halda í allt það góða sem lífið hefur upp á að bjóða, ég vil fara inn í nýtt ár með bjartsýni og von í hjartanu. Ég veit með vissu að hugsunarhátturinn skiptir mjög miklu og hann spilar stórt hlutverk í því hvernig næsta ár mun verða.

Vonandi verður 2014 mitt ár.

Mig langar að nýta tækifærið og þakka ykkur sem lesið bloggið mitt fyrir jákvæðar móttökur og stuðning sem ég hef fengið frá ykkur. Bara það eitt að geta skrifað niður hvernig manni líður og vita að einhver lesi það hjálpar til. Hafið það sem allra allra best og njótið þess að vera með fólkinu sem ykkur þykir vænt um. 

Við ætlum að njóta þess að vera tvö saman í kvöld, borða góðan mat og hafa það kósý..  kalkúnabringan og sætu kartöflurnar eru í ofninum og rafmagnshrærarinn er á sósu vaktini! :)

Áramótakveðja, Sóley

(Nokkrar instagram myndir frá þessu ári)

Skólafrí - Jólafrí

Þá eru prófin búin og öll verkefni komin til skila! Ég þarf reyndar að bíða svolítið eftir einkunnum áður en ég get sagt að þessi önn sé alveg búin :) Ég er búin að fá út úr tveim áföngum og það styttist í restina.
Þessi önn var svoldið strembin þar sem ég var að vinna með skólanum og ég tók einn auka áfanga, ég hefði mátt vera miklu miklu duglegri í vetur og ég vona að það komi ekki í bakið á mér. Anyways! Ég er búin með aðeins meira en eitt ár í kennarafræði og þá eru "bara" 4 ár eftir.

Annars var þessi vetur bara almennt séð nokkuð góður, nóg að gera og ekki mikill tími til að detta djúpt niður. Það varð mjög dimmt hérna á tímabili, áður en snjórinn kom og sá tími var líklegast erfiðastur. Skammdegið hefur greinilega svona rosalega mikil áhrif á mann. En með snjónum og jólaljósunum verður mun bjartara yfir öllu og allt verður aðeins auðveldara.

Á sama tíma og þessi önn var frekar erfið þá var hún nokkuð skemmtileg, það er allt annað að byrja á sama tíma og allir sem verða með manni í bekk heldur en að koma nýr inn um áramótin. Maður verður fyrr hluti af hópnum og þessi hópur sem ég var með í vetur var mjög góður :) Verst að ég verð ekki aftur með þeim í tíma fyrr en næsta haust.

Kvöldið fyrir síðasta prófið fórum við Gísli á Jólatónleika í Glerárkirkju og það var mjög kósý, maður fékk jólaandann alveg beint í æð. Kvöldið eftir prófið var ekki alveg jafn rólegt, þá fór ég ásamt nokkrum bekkjarsystrum mínum út að borða og svo á trúbadorakvöld. Það var rosalega gaman og maður skemmti sér fyrir alla dagana sem fóru í prófalestur!

Nú eru bara nokkrir vinnudagar eftir og þá verð ég komin í alvöru jólafrí.. Alveg til 2. janúar 2014 og skólinn byrjar ekki fyrr en 13. janúnar þannig að þetta verður örugglega voðalega ljúft frí (Ef ég náði öllum prófum þar að segja).

Í dag hef ég það ágætt en ég er samt sem áður með smá þyngsli í hjartanu, jólin geta verið svoldið erfið og það eru endalast einvherskonar áminningar um það sem við fáum ekki og getum ekki en þráum svo heitt.
Þetta átti nú bara að vera lítið og stutt sunnudagsblogg þar sem ég er ekkert búin að blogga lengi en hafði voðalega mikið að segja :)

- Sóley